Triathlon Spijkenisse

Op zaterdag 12 september 2015 vond de 30e editie van de zogenaamde politietriatlon plaats in Spijkenisse. De eerste 29 edities heb ik gemist omdat ik van het bestaan niet af wist, maar deze keer was ik erbij… de afstand waar ik me voor had ingeschreven was 1/4. Dit houdt in 1 kilometer zwemmen, gevolgd door 40 kilometer fietsen en als afsluiter 10 kilometer hardlopen.

Wat de afstanden betreft zou het geen enkel probleem moeten zijn.
Alle afstanden heb ik afzonderlijk van elkaar al afgelegd zonder enige problemen zelfs. Maar nu alles achter elkaar. Het moet geen punt zijn…. heb ik toch wel 3 miljoen keer tegen mezelf gezegd pffffff en toch gieren de zenuwen vlak voor de start door m’n lijf. Al die mensen, die voor mij zo zelfverzekerd overkomen met de (semi) professionele spullen ja, zelfs een beetje intimiderend als er weer iemand met zo’n aerodynamische fietshelm voorbij loopt in de wisselzone, ik bewonder ze stuk voor stuk…

Het startschot komt steeds dichterbij en hoewel ik echt nog een beginneling ben, het is tenslotte mijn 3e triatlon ooit en allereerste 1/4 afstand, weet ik dat ik moet inzwemmen. Even voor de start het water in en een paar sprintjes borstcrawl trekken. M’n hardslag vliegt omhoog en m’n lijf bereid zich voor op wat komen gaat. Hierdoor kan ik veel beter starten, kom ik veel sneller in het juiste ritme en heb ik ook veel beter m’n ademhaling onder controle.

Een kilometer zwemmen klinkt niet ver, maar eenmaal in het water lijkt de grote boei waar gekeerd moet worden wel een inieminie stipje aan de horizon…. en dat is maar 500 meter want eenmaal gekeerd moet je toch echt nog terug! Door het inzwemmen kwam ik lekker snel in een comfortabel slag. De start ging soepel en er zijn geen mensen over me heen gezwommen hahaha… dat kan gebeuren als er hele snelle en sterke zwemmers achter je starten en je inhalen alsof je niet bestaat. Ik weet m’n plek, een beetje aan de zijkant en vooral niet vooraan. Ik ben een redelijke zwemmer vind ik (1 km openwater in 24 min) maar ik doe het voor de lol en niet voor de winst, hoewel dat op zich wel heel gaaf zou zijn, maar binnen alle redelijkheid zal ik een wedstrijd zoals deze in Spijkenisse nooit winnen.

Zeiknat klim je uit het water en ren je op de blote kakkers naar de wisselzone. Onderweg, zo heb ik inmiddels geleerd, is het de bedoeling dat je tijdens het rennen naar je fiets je armen en bovenlijf uit je wetsuit wurmt en daarbij de badmuts en zwembril met één vloeiende beweging in je binnenstebuiten gedraaide mouw van je wetsuit achterlaat. Dit moet er voor de toeschouwers toch echt hilarisch uitzien. Dat geworstel en gedoe om zo’n strak wetsuit van je lijf te stropen is een kunst op zich laat staan dat dit nog elegant kan…. niet dus hahaha… Eenmaal bij je fiets (en al je andere spullen) aangekomen kan het wetsuit helemaal uit. Als je stilstaat gaat dat toch echt een stuk beter. Daarna snel sokken aan, fietsschoenen aan, helm op, zonnebril op, handschoentjes aan…. er lijkt bijna geen eind aan te komen, maar na een paar minuten ren ik met m’n fiets de wisselzone uit en begin ik aan de fietstocht.

Het fietsparcours bestond uit één weg van 20 kilometer heen en uiteraard weer terug. Het is een mooie route langs het water en toch ook een beetje industrie, maar saai is het zeker niet te noemen. Wat ook erg fijn was is dat je niet hoeft na te denken waar je heen moet. Gewoon rechtdoor tot het eind, keren en zelfde weg weer terug. Fietsen is zeker niet m’n sterkte punt en met de wind mee op de heen weg maakte ik me dan ook een beetje zorgen over de terugweg… Mijn zorgen waren wel terecht. Wat een zware laatste 10 kilometer op de fiets zeg. Er kwam echt geen eind aan. Hou vol! Je kan dit! Je wil dit! Blijven trappen…. Hop! Hop! Hop! De laatste kilometers waren echt killing, maar godzijdank daar is de wisselzone…. zo blij dat ik de fiets af kon en ik zeg nog tegen mezelf: “Ik moet hier meer op trainen!” Veel meer tijd voor enig zelfreflectie gun ik mijzelf niet. De loopschoenen moeten aan! Ik zet de fiets terug in de standaard en doe eerst m’n helm af. Je zal die maar vergeten… het geeft natuurlijk helemaal niet, maar niemand wil nou eenmaal voor lul lopen. En die helm op bij het hardlopen is echt een tikkie overbodig.

De wissel tussen het fietsen en het lopen gaat een stuk soepeler dan de eerste wissel na het zwemmen. Ik wissel m’n schoenen wat erg soepel gaat met de locklaces. Ik hou de zonnebril op en de fietshandschoentjes blijven ook aan.

De eerste kilometer na het fietsen is heel maf. Dat wil niet… je benen voelen als dunne pap. Het enige wat je daar voor ogen moet houden is dat dat gevoel over gaat. Bij mij na ongeveer een kilometer. Hardlopen is volledig in mijn straatje. Dit is mijn onderdeel. Ik hou ervan en het heeft me al zoveel gebracht. Na de eerste kilometer kom ik in het ritme. Kan mij het schelen dat ik al ruim 2 uur bezig ben het voelt heerlijk. Nog “even” 10 kilometer weglopen is heerlijk. Ik ben hiervan! Waar ik op het fietsparcours door diverse mensen ben ingehaald, 40 kilometer in 1 uur en 29 minuten is voor mij echt wel oké maar daar zit zeker ruimte voor verbetering, sla ik mijn slag bij het hardlopen. De één na de ander loop ik voorbij…

Ik finish in 2 uur en 55 minuten!!! Heel blij ben ik met deze tijd, maar vooral ook zonder pijntjes geen gekkigheid. Ik heb dit gewoon weer geflikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

 

Bergen en bergen energie krijg ik hiervan!!!

I’m on top of the world… What a rush…..

Reacties

Leave a comment