Marathon van Den Haag

Het zit erop!! Ik heb de hele marathon gelopen….. nee, geen 42,2 kilometer, maar gewoon een kilometer langer. De marathon van Den Haag werd gehouden op zondag 20 september 2015 en had een afstand van 43,2 kilometer.

Maanden geleden ben ik begonnen met de voorbereidingen voor deze marathon. Mijn allereerste. Waar kan ik die anders lopen dan in het mooie Den Haag! Lekker dicht bij huis en het is een geweldige stad om in te lopen. Naast het feit dat Scheveningen in de route zit wat ik geweldig vind ook een heel groot stuk strand en wassenaar. Wie wil daar nou niet hardlopen haha.

In februari had ik mijzelf ingeschreven voor deze marathon. Ik ben iemand die een stok achter de deur nodig heeft om eruit te halen wat erin zit. Zo’n inschrijving is bijvoorbeeld die stok. Het kost ook geld om mee te doen aan hardloopevenementen. Dit is helemaal niet erg in tegendeel zelfs meestal wordt er een goed doel door gesteund en vang je zo twee vliegen in één klap. Maar om dan uiteindelijk niet mee te doen is toch zonde. De Den Haag Marathon steunt Oxfam Novib en het grootste deel van de opbrengsten gaat dus ook naar dat goede doel toe dankzij alle vrijwilligers, die op hun vrije dag al die maffe hardlopers willen aanmoedigen, van water willen voorzien en de weg te wijzen.

Omdat ik ervan overtuigd was dat ik de marathon kon lopen ben ik op mijn manier specifiek daarvoor gaan trainen. Met mijn manier bedoel ik met mijn eigen schema. Niet die van een ander of iets van internet geplukt. Het internet staat er vol mee. Schema’s om het hardlopen op te bouwen, schema’s om je eetpatroon volledig aan te passen en alle adviezen en nog veel meer waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Natuurlijk heb ik ook het internet afgestruind en heel veel over marathontrainingen gelezen. Wel heb ik de informatie eraf gehaald waarvan ik dacht daar kan ik wel wat mee. Vervolgens ben ik vooral m’n eigen gevoel gaan volgen. Lekker gaan lopen… elke week een stukje meer.

Wat mij enorm heeft geholpen is een eigen planning. Als het in mijn agenda staat dan is er geen ontkomen meer aan. Zin of geen zin…. Dat is niet de vraag… GAAN!! Het is soms makkelijker gezegd dan gedaan, maar hé het is wel de marathon… Als iedereen dat met twee vingers in de neus zou kunnen lopen is er niks aan. Dan wil niemand meer een marathon lopen.

Bloed, zweet en tranen hebben de trainingen gekost. Steeds een stukje langer. Van de halve marathon (21,1 KM) ging ik naar de 25 kilometer. Vervolgens naar de 28 kilometer om daarna de 30 aan te gaan tikken. In de afgelopen zomer hebben we heel mooi weer gehad. Geweldig voor de zomerse maanden, maar wat minder fijn voor de hardloper. Hier ben ik ook wel tegenaan gelopen en de warmte speelde een hele grote rol of ik een lekkere run had of dat het een enorme strijd was om het vol te houden. Meerdere keren heb ik me toch zorgen gemaakt of ik wel op tijd de kilometers in de benen had om de marathon te volbrengen. Meerdere keren heb ik tegen mijzelf gezegd dat je doet wat je kan en meer dan je best kun je niet doen. Ik zie wel waar het schip strand… Het voornaamste was heel blijven. Ik kan me geen enkele blessure veroorloven dus doorgaan, maar beheerst.

Anderhalve week voor de start had ik mijn laatste lange duurloop gelopen van 32 kilometer en een week voor de start was de ¼ triathlon in Spijkenisse. Dit was de laatste sportieve activiteit. Een hele week volledige rust moet genoeg zijn om fris en fruitig aan de start te staan.

Zaterdagavond. De avond voor de start. Geen idee wat ik met mijzelf aan moet. Pfffff gewoon maar op de bank blijven zitten en ontspannen. Dat eerste ging prima, maar dat tweede toch duidelijk wat minder. Man oh man wat was ik nerveus. Alles is klaar. De trainingen zijn klaar, de spullen zijn klaar, ik ben er klaar voor… toch?? Waarom he… Gewoon lopen en niet stoppen tot je de finish heb bereikt. Het klinkt zo simpel. Al die maanden van training. Nu moet het eruit komen.

Om kwart voor 6 gaat de wekker. Heb goed geslapen alleen een beetje kort. Lekker douchen en nog even met de hond een klein rondje buiten lopen. Alle zenuwen zijn weg. Maar dat is stilte voor de storm hahaha. Nadat ik alle spullen bij elkaar heb verzameld heeft manlief mij weggebracht naar de start. Ja hoor, daar zijn ze weer. Een orkaan aan zenuwen OMG. Honderdduizend keer naar de wc geweest. Je vraagt je echt af waar dat allemaal vandaan komt. Nog 10 minuten voor de start en ik sta klaar in het startvak. Alvast met de muziek in m’n oren en m’n sporthorloge in de aanslag. Alleen nog op start drukken als ik bij de startlijn ben. Het schot wordt gelost en weg zijn we……. Ik loop de eerste paar kilometers rustig weg en naarmate de tijd vordert vallen alle zenuwen van me af. Ik ben aan het hardlopen. Heerlijk aan het hardlopen, want dat is wat ik doe.

Bij de Laan van Poot kom ik twee collega’s tegen die langs de kant staan aan te moedigen. Dit geeft altijd een enorme energie-boost heerlijk is dat.

De route liep door Den Haag richting Scheveningen. Aan de kant van Kijkduin gingen we het strand op in de richting van de haven van Scheveningen. Na 3 kilometer weer van het strand af, dwars door de haven heen wat geweldig was en zelfs nog even een zeehondje zien zwemmen, om aan de andere zijde van de haven weer het strand op te gaan. Deze keer voor het lange stuk. In totaal 9 kilometer tot aan de Wassenaarse slag. Het strand was fijn, maar ook erg zwaar ondanks de wind, die ons gunstig was. Het zand was gelukkig vrij hard, maar er is geen ontkomen aan om toch af en toe over waterstroompjes heen te moeten springen wat niet ten goede kwam van het ritme. Vooral nadat we onder de Pier van Scheveningen waren doorgelopen was dit regelmatig het geval. Ik had van te voren de route bestudeerd en wist dat bij het 25 kilometer punt het strandgedeelte erop zat. Hier heb ik mij aan vast kunnen houden. Ook zou hier een verzorgingspost zijn wat ik als een beloning heb beschouwd. Nog een paar kilometer en dan kon je even wat water drinken en over je heen gooien. Zo gezegd zo gedaan. Daar is de post.

Foto’s gemaakt door: Henne Erbe 

Het zand was mul en ik gunde mij de korte wandeling het strand af met een flesje water. Het zijn die hele korte momenten van 1 hooguit 2 minuten, waardoor ik weer helemaal kan opladen om vervolgens door het glooiende gebied richting Wassenaar te lopen. Ik zat goed in m’n ritme ondanks dat vlak na het 25 KM punt een aantal blaren in mijn schoen waren geknapt. Ranzig gevoel en pijn, maar ik kan er nu even niks mee dus gewoon doorlopen. Het is zeker op je tanden bijten, maar ik weet uit ervaring dat de ergste pijn wegebt dus geen zorgen. Het was ook prima lopen door de villawijken van Wassenaar en door landgoed Clingendael. Zo kom je nog eens ergens.

Tussen de 38 en 39 kilometer was de laatste verzorgingspost. Ik kon niet meer stoppen. Niet omdat het zo goed ging… nee, omdat het nu serieus pijn doet. Ik was bang dat als ik nu zou stoppen ik volledig uit m’n ritme zou zijn en ik niet meer verder kon. Ik durfde gewoonweg niet meer te stoppen. Ook werd ik volledig overvallen door emoties. Ik weet niet waar het vandaan kwam en was er dus ook helemaal niet op voorbereid. Maar ik moest huilen. Ja, en niet gewoon heel charmant een traantje laten… nee, met lange halen en snikken huilen. Wat is dit?? Ben ik dit? Doe ik dit? Ik moest doorzetten nog maar een paar kilometer tot de finish. Geen haar op m’n hoofd die er nu aan dacht om te stoppen in tegenstelling tot elke andere vezel in mijn lijf die nu aan het schreeuwen waren “kappen ermee!!” Ik moest hier tegen vechten. Met alles wat ik had. Al die maanden van training en afzien. Ik moest het halen, maar wat een strijd. Ik heb dit echt nog nooit in de sport meegemaakt. Wat een enorme pijn in m’n benen en m’n heupen. Nog even…. Hou vol!! Elke stap in de laatste kilometers voelde als messteken aan. Wie wil er nou in godsnaam een marathon lopen!! Ik zag op mijn horloge dat ik er echt bijna was. Nog maar 1 kilometer…. En toen drong het tot mij door. De afstand klopt niet. Het is geen 42 kilometer, want dan had ik al veel dichter bij de finish moeten zijn op het Plein in Den Haag. De laatste kilometer loopt langs het Malieveld, maar daar ben ik helemaal nog niet. Holy Fuck wat een strijd en een gevecht. Ik moet nog verder. Oké wat is nou 1 extra kilometer op een marathon? 1 extra kilometer met de pijnscheuten in je benen, met alles in je lijf inclusief de hoofdharen nu die met een megafoon aan het schreeuwen zijn dat je moet stoppen!! en wel nu!! godverdegodver ik moet door… ik moet naar de finish. Ik kan me bijna niet meer bedwingen om niet te huilen. Ik wil er zijn…. Ik kan niet meer. Ik loop de hoek om en zie Menno (m’n sportmaatje) staan. Ik zwaai en ben zo blij dat ik er ben… nog een paar passen en daar moet Hans staan en daar zie ik hem. Daan staat te juichen en ik ren de finishlijn over en breek volledig omarmd door de liefde van mijn leven. Ik huil…. En niet zo’n beetje ook. Ik huil omdat ik blij ben dat ik het gehaald heb, omdat ik blij ben dat het erop zit en omdat het godvergeten pijn doet. Maar ik heb wel de marathon gelopen!!! Ik had het voor geen goud willen missen.

Thnx Daan voor de foto!! 

 

Reacties

3 reacties

  • Nancy van Bergen Reply

    Mooi geschreven. Vooral dat laatste, verschrikkelijke stuk. Nu weet ik het zeker…voor mij geen marathon. Hahaha.

    • Mandy Reply

      Dank je wel Nancy… Het was ook verschrikkelijk, maar tegelijkertijd ook heel bijzonder en gaaf om te ervaren. Ik kan het je niet aan- of afraden. Alleen jij kan oordelen of je dat wilt, maar kijk naar alles wat je nu al doet!! Ook jij bent een enorme bikkel!!!

    • Marike Reply

      Ik dacht dat ook na mijn eerste ondertussen heb ik 5 marathons gelopen en 1x de 50 km ja het is een verslaving en wil toch je grenzen weer verleggen uitdagingen heerlijk !!!

Leave a comment