Zevenheuvelenloop

De week voor de start doe ik geen zware trainingen meer. Het herstel daarvan kan wel eens te lang duren waardoor ik niet goed uitgerust ben om vervolgens alles eruit te gooien wat erin zit. Om fris en fruitig aan de start te staan doe ik dus makkie an. Tijd genoeg ook om te bedenken wat ik zal aantrekken, de weersverwachtingen op de voet te volgen en natuurlijk nog een bezoek aan de pedicure. Het hoort allemaal bij het ritueel van de evenementen. Doordat m’n pedicure weleens tegen me heeft gezegd dat ze “winnaarsvoetjes” maakt helpt dit tijdens de voorbereiding. Je zou het niet zeggen, maar hardlopen is echt een denksport. Je ene voet voor de andere zetten is het makkelijkste deel, wat er tussen je oren omgaat dat is waar het lastig kan worden. It’s all in the mind…

De avond voor de wedstrijd is het allemaal toch een beetje onrustig. Zit op de bank, maar echt relaxt is het toch niet. Gaat van alles door m’n hoofd. Is m’n wat-neem-ik-mee-lijstje compleet? En hoe laat moeten we eigenlijk weg? Zullen we voor de zekerheid toch maar een kwartiertje eerder weggaan? En kunnen we wel een parkeerplek vinden? En in de tussentijd toch proberen een film te kijken….. voor de ontspanning…. pffff.

Ondanks dat m’n sportmaatje zelf niet mee kon lopen door een pijnlijke knie is hij wel meegegaan voor de support. Menno, je bent een topper!! thnx 🙂 Is toch een stuk gezelliger met z’n tweeën. Volgens de navigatie komen we goed op tijd aan. Blijft alleen nog de parkeerhel over. Bij de P+R parkeren om vervolgens met een pendelbus naar een punt vlakbij het evenement te worden gebracht vind ik echt helemaal niks. Ik hou toch liever de controle over aankomst en vertrek in eigen hand. Wat je niet in de hand hebt is of er een parkeerplek te vinden is. Het parkeren zelf is natuurlijk geen enkel probleem. Mij is geleerd: “als je neus past, kan je kont erachteraan”. Dat zal nu niet anders zijn. We rijden de eerste zijstraat in waar we direct een plek hebben! Nou ja, alle stress voor niks… zoals altijd.

Het weer is onstuimig. Harde wind en de regen kon je ruiken. Het ging erom spannen of het tijdens het lopen droog zou blijven en ik had gelukkig mazzel deze keer.

In het startvak is het altijd wel lekker om een beetje in het midden te staan. Zo heb je niet zoveel last van de wind en is het minder koud. Vanaf het startschot duurde het nog 13 minuten voordat ik de finishlijn voorbij was. Het is echt een soort haat-liefde verhouding die ik met de grote evenementen inmiddels wel heb. Zoveel mensen… Is het niet wat teveel? Maar daar tegenover staat het parcours en dat is geweldig.

De eerste vijf kilometer is vals plat en gaat echt wel omhoog. Als je daar te hard gaat loop je het risico om je verderop stuk te lopen. Ik liep eigenlijk wel prima. Niet te hard en niet te zacht. Ik kon het zo wel een tijdje volhouden. De eerste 5 kilometer vlogen echt voorbij. Ik loop de 15 in drie stukken. Tussen de oortjes dan hé… Het loopt een stuk lekkerder met de gedachte: “nog maar 5, dan nog 15”. In de tweede 5 kilometer waren niet alleen de heuvels, maar ook de wind goed vertegenwoordigd.

Op een stuk omhoog waar we van rechtsvoor de wind tegen hadden, liep een man die een stuk groter was dan ik. Mooi!! Ik ben linksachter aangehaakt zodat ik een soort windscherm had en dit werkte prima. Verderop werd ik ingehaald door een pacer, die het bord met 1:15 erop met zich meedroeg.  Dit staat voor de eindtijd waarop hij zou finishen. Dit klinkt toch best goed en ook hier haak ik aan. Voor 2 kilometer ging het goed, maar ik hield het niet vol. Eigen tempo weer opgepakt en de pacer moeten laten gaan. Ik gun mezelf 5 seconden om te balen, dat is genoeg en daarna weer door. Tussen de 10e en de 11e kilometer is het parcours het zwaarst. Maar omdat je weet dat het na die kilometer naar beneden gaat kun je door. Kleine stappen omhoog, goed in tempo blijven en je eigen ritme pakken. Vooral niet op andere mensen letten. Er komen echt hele bijzondere loopstylen voorbij en als ik daar te lang naar kijk kan het zomaar eens zijn dat ik uit m’n ritme raak. Sterker nog het kan zelfs zo erg zijn dat ik er letterlijk misselijk van word als ik zie hoe sommigen volledig a-ritmisch over de weg deinen.

De laatste 4 kilometer zijn aangebroken. Eerst een klein beetje bijkomen van de klim en dan gas erop! Niet te hard, het zijn er tenslotte nog 4. Het loopt prima… Lekker naar beneden. Er is nog één klein hobbeltje, maar dat mag na de heuvels echt geen naam hebben. Op naar de finish. Er staan steeds meer mensen langs de route, die iedereen aanmoedigen. Eigenlijk is het langs de hele route vanaf de start tot finish dat er wel mensen langs de kant staan te klappen en juichen of muziek spelen. Dat maakt de sfeer wel helemaal compleet. Het is niet uit te leggen, maar hierdoor kun je al je energie nog aanspreken en knal je door naar de finish. De laatste kilometer zet ik aan. M’n hartslag stijgt en m’n ademhaling gaat steeds sneller. Langs de kant staan borden waarop staat hoever je nog moet. Ik zie het bord van 500 meter staan. Ik zet het nu echt op een lopen. Alles wat ik heb gooi ik eruit. Dan zie ik nog 200 meter… pffoeh, zo ver nog? Iets te vroeg alles aangezet misschien? Ja, daaaaaaaag!! zeg ik tegen mezelf. Lopen zal je!!! En zo “sprint” ik met alles wat ik heb over de finish…. Wat een voldoening! Alles gegeven… De voorbereiding, de route, de inspanning en de voldoening… Dit is wat ik doe en zal blijven doen zolang ik kan… Ik ben gefinisht in 1 uur en 21 minuten. Dik tevreden!

7 Heuvelen the Movie 🙂

 

Tot volgend jaar!!

Reacties

2 reacties

  • Edith Reply

    Wat schrijf je dat leuk lieve schoonzus! Je bent niet alleen goed in hardlopen maar er is ook een schrijfster opgestaan!

    • Mandy Reply

      Dank je wel lieve schoonzus xxx

Leave a comment