Petzl night Trail 2016

Wat kan er toch veel in een jaar veranderen. Vorig jaar was ik nog bloednerveus en was de voorbereiding niet helemaal wat het zou moeten zijn. Had er toen keihard voor getraind en de druk best wel opgevoerd bij mijzelf. Het resultaat was enorm last van m’n maag en volledig kapot gegaan onderweg. Dat was dit jaar wel anders. In de avond een evenement lopen is voor mij niet favoriet, maar je hebt het niet altijd voor het zeggen. Wat eten betreft  vind ik havermout het fijnst als basis voor een training of evenement. Nu dus ook. Lekker havermoutje als avondeten moet toch kunnen…

 

Daar waar ik vorig jaar naar toe had getraind, is de Petzl night Trail nu onderdeel van de training geworden. Toch sta ik zoals altijd een beetje te stuiteren voor de start. De energie komt inmiddels wel uit m’n oren… ik wil lopen!!! Pffff wachten tot het tijd is voor de start…. Eenmaal onderweg is het goed. Het is donker en de lampjes staan aan. De enige lichtbundels die je op het parcours zag waren de lampjes van alle lopers. Wel een gaaf gezicht hoor.

Voor de start is inlopen niet echt aan de orde… dat doen we onderweg wel. De eerste 3 á 4 kilometer heb ik echt nodig om een beetje in m’n ritme te komen. Maar als het eenmaal loopt, dan gaat het ook als een trein. Ondanks de verkennende trainingen van afgelopen weken weet ik nog steeds de weg niet op het parcours. En al helemaal niet in het donker. Twee keer links en één keer rechts en ik ben volledig de weg kwijt 🙂 De route is goed aangegeven met reflecterende pijlen dus het is allemaal geen punt.

 

De vrijwilligers en supporters langs de kant maken het allemaal compleet. Bij een afslag liep ik blijkbaar richting een verhard pad. Dat is niet de bedoeling en gelukkig werd op enorm luide toon (was echt niet te missen hahaha) het paardenpad aangewezen. Het was flink ploegen door het mulle zand van de paardenpaden, maar tegelijkertijd echt een supertraining voor de Trail by the Sea over twee weken.

 

Bron Foto’s: MudSweatTrails

Bij het 10 kilometer punt staat een verzorgingspost. Water en sportdrank in grote jerrycans, want een beker moet je zelf meenemen. Scheelt een berg afval! Omdat ik zelf de flesjes sportdrank bij me heb ga ik alleen voor een stukje sinaasappel. Ik ben volledig in m’n element. Het voelt geweldig aan allemaal en vind het zelfs een beetje jammer dat we al op de 10km zitten…. Ik kan nog wel een paar uur zo doorlopen!

De laatste berg is in zicht. Dit is een bekende en weet precies hoe die loopt (zelfs in het donker 🙂 ) Kan precies goed m’n energie verdelen tussen het klimmen en het afdalen. Vlak voor de finish nog een klein tandje erbij tot we stuiten op een blubber bende… Het zat er in natuurlijk. Onderweg viel het reuze mee op een enkele gladde plek na. Maar op 50 meter voor de finish tot je enkels in de bagger… verlies even m’n evenwicht en ja hoor, met beide knietjes volledig in de bagger… heerlijk!! Het maakt allemaal niks meer uit. De finish is in zicht… Over een smalle brug over het water, die aan beide zijde met groene staafjes was verlicht, liep ik naar het eind van een geweldige trail! Heb super lekker kunnen lopen. Enorme voldoening en tot het eind kunnen ouwehoeren met m’n sportmaatje Menno 🙂

Het bier bij de finish vriendelijk afgeslagen, maar wel de snert gegeten. Niet omdat ik dat lekker vind, maar omdat het warm was….. niet te nassen die prut! Bij de uitslagen blij verrast door te eindigen op een 19e plaats van de vrouwen.

Dik tevreden en op naar de volgende!

Life is good on the trails!

 

 

 

Reacties

Leave a comment