Blessuretijd

Heerlijk weer een rondje hardlopen op het gemakje. Het is nog vroeg dus zoveel mensen zijn nog niet op pad. De vogels zijn al ruimschoots aanwezig en de zon schijnt heerlijk op m’n schouders…. BAM!! Vanuit het niets lig ik in de berm met een hele scherpe pijn in m’n rechter enkel. WTF… Uit een reflex grijp ik m’n enkel vast en druk heel hard. Waarom is me eigenlijk een raadsel, maar het helpt. De scherpte van de pijn zakt af en het lukt om te gaan zitten in de berm. Volledig door m’n enkel gegaan, tenminste zo voelt het. Man, wat doet dat zeer zeg. Op het asfalt van het fietspad waar ik net nog aan het flierefluiten was ligt een steen zo groot als een golfbal. Totaal over het hoofd gezien… Balen natuurlijk, want een simpel stapje opzij had dit kunnen voorkomen. Maar ja, als…. Als m’n tante kloten had was het m’n oom geweest zei m’n pa vroeger altijd ?
Na een paar minuten besluit ik om weer een klein stukje te wandelen. Volgens mij valt het mee? Is dat een vraag? Vraag ik aan mijzelf. Nu komt het erop aan hé. Is dit serieus… Moet ik nu stoppen, of kan ik door. Ik besluit om het aan te voelen. Aankijken had ook gekund, maar m’n enkel heeft geen ogen en laten we wel zijn, die steen van daarnet heeft het ook niet gered tot aan mijn netvlies. Dus lopen en voelen. Bij elke stap voel ik de pijn wegebben tot het allemaal weer zo comfortabel voelt dat ik besluit om weer heel zachtjes te joggen. Elke stap blijf ik goed monitoren en het voelt prima. Op het gemakje heb ik m’n ronde van rond de 15km afgemaakt en ik moet zeggen…. Het liep uiteindelijk prima dus ben blij dat ik ben doorgelopen. Op het gemakje natuurlijk, maar dat is wel een heel relaxed tempo ?

 

Thuis aangekomen vertel ik natuurlijk gelijk wat voor avonturen ik nu weer heb mee gemaakt en dat ik er met een schram op m’n knie (en een klein beetje schrik) vanaf ben gekomen. Voordat ik wat te drinken ga inschenken, trek ik m’n schoenen en compressietubes (kuitstukken) uit. Ik loop naar de keuken en voel m’n enkel wel een beetje. Niet gek toch… Met een glas water loop ik weer terug naar de woonkamer en ga zitten om m’n enkel eens goed te bekijken. En dan voelt het alsof er zojuist iemand nog een keer met een hamer tegenaan geslagen heeft. Nadat ik mijn schoenen uit had getrokken ging het snel. Daar waar ik net nog een behoorlijk rondje verder kon hardlopen kan ik nu geen stap meer verzetten. Als een kogelvis zie ik m’n enkel opzwellen en realiseer me dat het toch wel een flinke verzwikking is geweest.

 

Koelen, koelen en nog eens koelen. Zo ziet de rest van de dag eruit. Ook trek ik een steunkousje aan (gelukkig zwart en niet zo’n aftands huidkleurig ding) om zo veel mogelijk de zwelling nog te beperken. Dit heeft goed gewerkt in combinatie met een pijnstillende gel. De volgende dag ging het redelijk, kleine stapjes en vooral op m’n tenen en niet met een platte voet op de grond. In rust kon ik de enkel wel op en neer bewegen en kleine rondjes draaien. Ik herinner me aan m’n lieve vriendin, die haar enkel gebroken had en daarna flink moest revalideren. Ze had oefeningen mee gekregen om thuis met haar tenen het alfabet te schrijven. Zo beweeg je echt elk spiertje en vezeltje dat in je enkel zit. Ik besluit dit ook naar geleide van de pijn te doen. Bewegen werkt! De dagen erna gaat het gelukkig met sprongen vooruit en de zwelling is na een dag of drie weer bijna helemaal weer verdwenen. De blauwe plek wordt al gelig en de sporen zijn nog zichtbaar, maar een goeie wandeling zat er alweer in.

 

Een week later voelt het alweer zo goed dat ik een paar kilometer heb hardgelopen. De Geuzenloop zit er ook aan te komen en deelname gaat wel lukken denk ik. Wel zet ik de afstand van halve marathon om naar de 10 kilometer en laat ik de enkel voor de zekerheid goed intapen. Dat voelt een stuk beter 🙂

Reacties

Leave a comment